Het zou het laatste nummer zijn wat Lars speelt op zijn piano aan ons oude adres. Psalm 84, ‘Wat houd ik van Uw huis' (Psalmen van Nu). Sinds ons huwelijk in september kachelden we driemaal per week van Elburg naar Harderwijk. Het was ons niet gelukt om voor onze grote dag hier een appartement te vinden, en weken uit naar Elburg. We konden niet wachten op het moment dat we de verhuisdozen weer van zolder mochten halen.


Sneller dan verwacht viel er een envelop met goed nieuws op de deurmat. Per direct kwam er een appartement vrij in Harderwijk en wij waren kandidaat nummer een. We wisten niet dat de week waarin wij de sleutel zouden ontvangen Psalm 84 zoveel betekenis zou krijgen.

Op de dag dat we akkoord gingen met de woning, viel er een andere envelop op de deurmat. Een grijze rand. Mijn lieve oom was naar de Eeuwige. Hij sprak niet van God, hij sprak van de Eeuwige.

Enkele weken daarvoor woonden we de doopdienst bij van mijn nichtje. Waar nieuw leven gevierd werd, keek ik voor mij op het achterhoofd van mijn oom. Zo krijgen liederen over leven een heel andere betekenis. Die zondag heb ik afscheid genomen. Het zou niet lang meer duren.

Zijn rouwtekst was een gedeelte uit Psalm 84. De Psalm die ik de volgende ochtend geopend op de eettafel vond. Manlief had hem gisteren voor het slapen doorgenomen. Wat was dat dubbel. We zouden donderdag de sleutel ontvangen van ons nieuwe huis, en de volgende dag stonden we stil bij het naar Huis gaan van mijn oom. Ik zal hem niet gauw vergeten. Hij die mij vergeleek met acaciahout. Een korte tijd voordat we wisten van zijn ziekte, erkende hij zich vroeger wel eens zorgen om mij te hebben gemaakt. Acacia is het sterkste hout, maar moet wel eerst verwrongen worden. Een mooier compliment kan ik mij niet wensen.

Ons nieuwe adres is zo goed als ingericht. Hier en daar nog wat verloren dozen, zonder vaste plaats. Het is dan wel nog even wachten op onze nieuwe bank, maar wat houd ik van mijn huis.

Wieteke.

Wie is Wieteke?