Stil, mijn ziel, wees stil en wees niet bang voor de onzekerheid van morgen [Opw. 717]


Ik kon het mij niet voorstellen, het mij niet indenken. En daarom wilde ik bepaalde doelen behalen voordat het zo ver zou zijn. De tijd hijgde in mijn nek wanneer ik dacht aan mijn leven. Het was er een paar jaar geleden gewoon ingeslopen. De angst om iets te missen van het leven, doordat Jezus ‘te vroeg’ terug zou komen.

Ik wilde van elk aspect van het leven genieten dat God erin had gelegd. Daar aan het werk zijn waar God mij voor heeft bestemd. De liefde ervaren die God aan een man en vrouw wilde geven, het daarbij horende huwelijk. En dan een klein mensje, dat voor de ene helft lijkt op mij en voor de andere helft op mijn man. Zo moest het gebeuren en wel voor 2012. Ik wilde het meemaken.

 

Afgelopen Pinksteren kwam aan deze angstige dwangmatigheid een einde. Ik was mij er nauwelijks van bewust. Het speelde vooral af in de stilte, in mijn eigen gedachten. Maar voor mijn man blijft niets geheim. Terwijl hij als creativeling tijdens de conferentie van Opwekking het drukste weekend van het jaar beleefde, merkte hij op: ‘Misschien moet je eens stoppen met te denken in doelen en genieten van dat wat je hebt’.

Ik heb nooit de tijd genomen daar ook daadwerkelijk bij stil te staan. Ik had mijn doel om te trouwen afgevinkt en was in gedachten al aan het passen en meten hoe het kinderbedje in onze slaapkamer zou passen. Ik gaf mijzelf geen rust. Ik gaf God niet eens de kans om ertussen te komen. Manlief had gelijk. Hoewel hij mij er graag mee plaagt is het mijn valkuil een bang musje te zijn.

De afgelopen maanden hebben we veel meegemaakt. Het lukte mij verrassend goed die situaties over te geven aan God. Behalve wanneer het aankomt op mijn eigen verlangens. Bang dat Zijn verlangens voor mij niet overeenstemmen en ik iets moet missen. Hoe kon het dat ik in alles God vertrouwde, behalve in dat wat het dichtst bij mijzelf lag? Ik hield mij krampachtig vast aan mijn eigen verlangens, mijn eigen doelen.

Tot ik dat weekend stil werd gezet. Echt stil. Het angstige dwangmatige stemmetje is tot zwijgen gebracht. En ook al ben ik soms onzeker en heb ik vragen... Ik heb er rust bij dat ik gewoon mag genieten van ieder moment en in geduld mag wachten op het moment dat God een deur opent of sluit.

 

Wieteke.

Wie is Wieteke?