Net als veel mannen van mijn leeftijd moest ik er ook aan geloven: mijn lichaam begint in toenemende mate de goddelijke strakheid te verliezen die het ooit had. Mijn buik is nadrukkelijk aanwezig en al laat ik al een paar jaar mijn dagelijkse biertje staan, het is erg lastig daar iets af te krijgen.

Sinds een paar jaar doe ik mijn best mezelf meer lichaamsbeweging te bezorgen. Ik begon om op zaterdagen een rondje op de trimbaan te doen. En begin dit jaar heb ik de podcasts van Evy Gruyaert op een MP3 speler gezet en trok ik om de andere dag mijn renschoenen aan. Met een muziekje en de aanmoedigingen van Evy in mijn oren moest het toch zeker lukken, dacht ik.


Het mocht niet zo wezen. De eerste lessen gingen prima, maar les 13 bleek een onneembare barrière. Hoe vaak ik deze les ook probeerde, het lukte me niet om de gevraagde tijdspannes te rennen.


Goede raad is, zoals bekend, duur. Maar ik had een alternatief nodig. Ik wil gewoon kilo’s kwijt en nog lang kunnen genieten van vrouw, kinderen en kleinkind. Ik besloot om in plaats van rennen, op de fiets te stappen en einden te gaan fietsen.

De afgelopen maanden heb ik bosweggetjes gevonden waarvan ik het bestaan niet wist. Juist die zandwegen met verhard fietspad ernaast vind ik geweldig. Overal zie ik sporen van wild. Zwijnen die het gras omgewoeld hebben op zoek naar eten. Overal kevertjes en vliegende beestjes. Ik heb zelfs al een paar keer herten mogen zien. Ik heb de zomer zien komen en nu zie ik hoe de herfst zich aankondigt.

En als ik zo door de natuur fiets, dan zie ik Gods hand daarin. In het groene blad, in het kleine kevertje, ja zelfs in de spinnenwebben in de zon. Hoe mooi heeft Hij de schepping geweven.
Ik denk dan aan de tekst in Romeinen 1:20:

Zijn onzichtbare eigenschappen zijn vanaf de schepping van de wereld zichtbaar in zijn werken, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid zijn voor het verstand waarneembaar.

P.S. Vorige week fietste ik weer in de buurt van de Hierdense beek. Ik keek mijn ogen links en rechts uit en verloor maar heel even mijn evenwicht. Het houten paaltje waar ik tegenaan knalde was sterk genoeg om mij te lanceren, zodat ik over mijn fiets vloog en een harde buiklanding in het zand maakte.

Gelukkig was ik alleen in het bos…

Henk