Heeft u zo’n huis? Zo’n huis met vier seizoenen? In de lente staat mijn huis in teken van nieuw leven. Kleine zachte schaapjes in de vensterbank. Op de eettafel een vaas gevuld met kievitseieren. In de zomer gaat alles weer in dozen. Dan wil ik frisheid in huis. Weinig poespas, het gevoel van ruimte.

Onlangs waren we een avond bij vrienden. Onder het spelen van een spel –ik was aan de winnende hand- kwam het ter sprake. ‘Je hebt van die mensen die de inrichting van hun huis laten afhangen van het seizoen’, vertelde onze vriendin,‘verschrikkelijk’. Manlief onderdrukte een schaterlach. ‘Wieteke is zo iemand’.

Ik had net die dag de herfst in ons huis gehaald. De herfstdoos vol enthousiasme uitgepakt, de dennenappels en eikeltjes hun vertrouwde plekje gegeven. Om het helemaal af te maken was ik nog even langs de winkel gegaan om stoffen herfstbladeren te kopen en een heus kastanje- en een eikelpoppetje gehaald met van die bungelbeentjes.

Bij thuiskomst had manlief opgemerkt: ‘Je hebt toch al poppetjes?’. Mannen, die begrijpen niet dat er een verschil bestaat tussen winterpoppetjes en herfstpoppetjes. Wij mensen dragen in de herfst toch ook geen muts, sjaal en winterjas? Dat moet je langzaam opbouwen, zo ook in huis.

Vandaag werd ik euforisch wakker. Dit is herfst zoals het hoort te zijn. Ik gooide de gordijnen open en bekeek de kleuren van de bomen. In de herfst komen de kleuren tot hun recht. Diepere, intensere kleuren. Ik houd van de herfst, en de herfst houdt van mij. Ik weet het zeker. De herfst haalt het beste in mij naar boven. Het maakt mij creatief en zorgt voor een hoop geluk in mijn lijf.

Ik ben immuun voor de regen, de wind en de hondenpoepjes die onder de bruine blaadjes verstopt liggen. Mijn humeur is goud waard. Het lijkt wel alsof ik op dit soort dagen ook meer open sta voor God. Terwijl ik meezing met het zoveelste nummer van de christelijke band Hillsong raak ik ontroerd. Er ontpopt een diep verlangen om te genieten van dat wat God geeft. Al is het maar een prachtige herfstdag.

Dit gevoel, dit verlangen wil ik vasthouden. Ook wanneer het straks winter wordt –een hele strenge winter meent het KNMI- en ik languit met mijn snuit in de sneeuw val. Zou ik ook daar het mooie van in kunnen zien? Het is het proberen waard. Lang leve de seizoenen. God heeft het zo bedoeld.

Wieteke.

Wie is Wieteke?