Nadat mijn oudste dochter met succes haar eindexamen VWO had afgelegd vertrok ze. Ze zou voor een jaar weg naar een ver land. Ik weet nog goed hoe we met ons hele gezin haar - op een goddeloos tijdstip - naar de plek moesten brengen waar de bus vertrok.

En toen die bus vertrok, en van mijn dochter niets meer zichtbaar was dan een bleek gezichtje achter een beslagen ruit, toen brak mijn hart.

Wanneer zouden we haar weer terug zien?


Niet lang daarvoor was mijn oudere zus overleden en het vertrek van mijn dochter riep soortgelijke gevoelens bij mij op als ik ook had bij het overlijden van mijn zus.

Een paar weken geleden vertrok mijn zoon met zijn vrouw en kind voor een paar weken vakantie naar Indonesië. Alhoewel we al maanden wisten dat ze zouden gaan bleek het gemis groter dan we dachten.

En als klap op de vuurpijl kondigde de  jongste zoon aan dat hij ‘even’ op vakantie naar India wilde. Hij boekte zijn reis en vertrok. Wij hier in Nederland vroegen ons elke dag af of hij wel veilig was.

De jongste zoon is gelukkig net weer thuisgekomen. De oudste zoon en gezin verwachten we over een paar dagen en dochterlief is al jaren weer terug.

We kennen bijna allemaal wel het verhaal van de verloren zoon. De zoon die van het leven wilde proeven, erop uit wilde. De zoon die aan de dagelijkse tredmolen van het leven wilde ontsnappen. Net als mijn kinderen trok hij erop uit.

Ik begreep die zoon uit dat verhaal altijd het best. Hij wilde meer zien dan de plek die hij altijd al zag. Hij wou er op uit, verre landen zien en alles uit het leven halen..

Maar de laatste jaren begrijp ik meer en meer van de vader die achterbleef en zich dagelijks zorgen gemaakt moet hebben over zijn zoon. Net als ik mistte hij zijn kind dagelijks en kon hij nauwelijks wachten tot hij zijn zoon weer zou zien.

Is onze Vader in de hemel niet net zo?