manhatten breed

 

Samen vlogen we naar New York City, namen de Jersey Transit naar Penn Station en de ondergrondse naar ons hotel in downtown Brooklyn. Samen liepen we de dagen daarna door Manhattan. Broadway, 5th, 6th en 7th Avenue. We zaten op een bankje in Central Park en dineerden bij Lilies bij Union Square.

We zagen kamers waar de honden geen brood van lusten en kamers die best ok - maar onbetaalbaar - waren. We maakten afspraken met mensen die de dag erna al gebroken werden.

Zo verstreken de dagen tot de dag kwam dat ik terug moest en hij – mijn zoon – alleen zou achterblijven.

Die laatste dag vertrokken we uit ons hotel. Zwijgend zaten we naast elkaar in de ondergrondse. Bij de Starbucks tegenover Penn Station namen we afscheid. Een beker koffie en een omhelzing en hij vertrok om bij een volgende kamer te gaan kijken.

Ik bleef achter, starend door dezelfde glazen deur die hij zojuist achter zich had dichtgedaan...

Ik stapte op de trein en vloog een paar uur later terug naar Nederland.

Toen ik die avond naar bed ging kwam de slaap niet. Ik wist dat hij nog in NYC was, duizenden kilometers en een hele oceaan weg. Zelden had ik zo’n sterk gevoel van gemis als die nacht.  Mijn kind zover weg…

De dagen en weken erna realiseerde ik me opnieuw hoe het voor God moet zijn als zijn kinderen zover weg zijn.  Geen Skype, Facebook of desnoods SMS om te communiceren. Ook God huilt soms om zijn zoons en dochters. Ook God heeft er alles voor over om zijn kinderen bij Hem te hebben.

Maar net als ik mijn zoon zelf zijn keuzes moet laten maken doet God dat bij ons ook. Hij laat ons vrij om bij Hem te komen.  

De weg naar Hem toe is altijd open. Daar heeft die andere zoon voor gezorgd….