Ik mag niet klagen


‘Nederland heeft een slecht humeur. […] Langzaam verdwijnt het gemeenschapsgevoel en verschansen we ons achter de achterdeur.’
VPRO: Kwaad bloed

Het is niet dat ik nooit klaag. Het is dat ik er een allergie voor heb. Een allergie voor klagende mensen. Niet voor het klagen an sich, maar de mate daarvan. Klagende mensen, die van zeuren een tijdverdrijf hebben gemaakt. Klagen om het klagen. Om maar iets te zeggen te hebben, de stilte te verdrijven. De tijd te verdrijven. Ik mag niet klagen. Van mijn vader niet, van mijn verloskundige niet. Van mijzelf niet.

Lees meer...